|
NU VERKRIJGBAAR!!!
Het Útlopers IPhone beschrem hoesje.
 Verkrijgbaar voor de:
3G/3GS en de 4/4S.
Wil jij ook een Útlopers iPhone hoesje?
Voor slechts € 9,95!
Mail voor de instrucies en het bestellen naar info@utlopers.nl
|
|
|
|
 |
Welkom op de site van De Útlopers |
Utlopers paradepaardje in Duitsland |  | Een beetje opgelaten en met frisse kijkers in onze schedel laadden we onze spullen in, in de Gysbert Japiksstraat. We maakten ons klaar voor ons eerste officiele buitenlandse optreden met de Útlopers. Zondagmorgen half acht startten we de motor van de twee gehuurde busjes en zetten we koers richting het Duitse Keulen.
Onderweg werden al snel de eerste etenswaren uit de koelbox gehaald. Voordat we het bordje ‘Tot ziens in Sneek’ in zicht hadden, dopten we ons eerste pilsje en ook de kippenbouten werden vlug verorbert. Deze waren echter nog niet allemaal gaar. Die hebben we daarom bij onze eerste stop maar aan de vrije natuur gegeven. Krijgen ze toch nog de ruimte die ze verdienen. Zij het iets te laat. | Rond het middaguur arriveerden we in Keulen. We liepen een stukje en gingen op zoek naar de Frohnhofstrasse huisnummer 42. Die bleek niet te bestaan, we moesten naar Keulen-Zuid. Althans, zei onze TomTom.
Met piepende bandjes reden we naar Keulen-Zuid om ons alsnog te melden voor de parade die om één uur zou beginnen. Ook hier was een Frohnhofstrasse. Maar geen nummer 42. Enige navraag bij lokale bewoners leerde ons dat we in Ossendorf beland waren. Weer fout dus.
We typten ditmaal een straatnaam in die grenst aan de Frohnhofstrasse. En dat werkte. Vlak voor één uur parkeerden we onze busjes, pakten we onze spullen en liepen we naar het Mirocafe, de afgesproken locatie in Keulen-Escher.
Daar bleek dat we nog tot half drie de tijd hadden. We dronken een biertje en speelden alvast wat nummers warm. Goed voor de lippen die het tijdens de reis al aardig te verduren hadden door de rauwe kip waar gaan smaak aan zat.
Tijdens dat inspelen zette onze sousafonist Arnold ineens een aanstekelijk basloopje in. Het slagwerk haakte in, de blazerssectie anticipeerde met een paar fijne solo’s en een nieuw nummer was geboren. We noemden hem Op sien hare. Waarom? Geen idee.
Om half drie begon de parade met praalwagens, muziekbands en met snoep gooiende kinderen. Dat laatste maakte Arnold paranoia omdat hij bang was dat zijn sousafoon zou veranderen in een Snicker-automatiek. Dat viel uiteindelijk mee en we speelden lekker. We moesten wel erg wennen omdat we nog niet vaak een parade gelopen hebben. Wat het fijne hiervan is, is dat je steeds nieuw publiek hebt. De moeilijkheid zit hem in de voorwaartse beweging die met flinke snelheid gehanteerd moest worden.
Na een flinke tocht van twee en een half uur konden we even uitrusten in een grote feesttent. Waar overigens zojuist een blik vrouwelijk schoon was opengetrokken. Ook hier speelden we een set en de feesttent ging uit z’n dak. We werden beloond met applaus, gejoel en een fust bier.
Nadat deze burgemeester was gemaakt, reden we naar Pullheim, een plaatje twintig minuten vanaf Keulen. Daar stond ons hotel. Bij binnenkomst was onze gastheer direct in paniek. Veertien man, uit Nederland, in feeststemming. Als we ons maar wel gedroegen, was de boodschap. En dat hebben we dan ook niet gedaan.
Al na een uur meldde de beste man zich boos bij een van onze badkamers omdat daar het water al over de gang sijpelde. Wat wil je ook, als je met z’n vieren in bad gaat. Met de door hem geregelde handdoeken werd de vloer weer droog gemaakt en konden we met een gerust hart (en een schoon lichaam) een kijkje gaan nemen in het grote Keulen.
Vlak bij de grote kathedraal stond een straatmuzikant te spelen. We gingen bij hem staan hij speelde het ene na het andere nummer. Hij had een mooie stem en speelde onder andere een mooie versie van Knocking on heavens door. Er ging een polonaise. Er werd gul gedoneerd. En er werd contact gelegd met een Nederlandse Duitser die dacht dat hij uit Nieuw Zeeland kwam.
Hierna haalden we wat eten bij de Mc Donalds waarna we weer naar ons hotel gingen. We dronken nog een klein biertje en lachten om wat we allemaal hadden meegemaakt. Dat lachen was volgens onze buurman iets te luid. Hij kwam met een slaperig hoofd onze kamer binnen met de vraag of het iets zachter kon. We boden hem een biertje aan. Hij weigerde.
De volgende morgen stonden we vroeg op om te ontbijten. We laadden onze spullen weer in en reden met de gedachte: ,,wat die straatmuzikant kan, kunnen wij ook” richting Keulen. We zouden gaan spelen onder de kathedraal om het Duitse carnavalspubliek alvast een beetje op te jutten. Eenmaal in Keulen aangekomen durfden we niet meer.
Stel dat we de locatie van ons volgende optreden niet konden vinden? Dan moesten we weer haasten en wie weet zou de optocht nu wel op tijd beginnen. We reden naar Pullheim-Sinnersdorf en kwamen daar om half twaalf aan. Bijna drie uren te vroeg.
Om de tijd te doden voetbalden we op de straat en knapten sommigen een uiltje in de bus. Ook bedachten we een songtekst op Op sien hare. Echter, om deze hier te vermelden hadden we u op de homepage eerst moeten vragen of u wel 18 jaar of ouder bent.
De optocht begon om twee uur. De mensen die voor ons liepen hadden de grootste lol om ons en voorzagen ons zo nu en dan van een hapje en een drankje. Het publiek, inclusief enkele Nederlanders die we tegenkwamen, verbaasde zich over onze energie en gedrevenheid. Zij hadden lol om ons. Wij hadden lol om hun. Want wat zagen ze eruit. Van smurfen tot cowboys en van schilderijen tot dikke Duitsers; ze waren als van alles verkleed.
Om half vijf was de optocht voorbij. We kregen een paar dozen overgebleven chocoladerepen mee en gingen al smullend richting Nederland. Onderweg aten we nog een hapje bij de Mc Donalds en stopten we om onze blaas te legen.
Nog voor dat de Martinikerk tien uur sloeg, stonden we weer veilig in de Gysbert Japiksstraat. Opgelaten. Maar met iets minder frisse kijkers in onze schedel.
| V. | 22-02-2012 |
|
Lachen, gieren, smullen in Kraggenburg |  | Carnavalsvereniging De Zotte Leeuwkes uit Kraggenburg organiseerde zaterdag 11 februari een avond met buutredens en muziek. Wij waren uitgenodigd om de muziek te verzorgen.
Nadat bijna alle Utlopers ’s middags op het ijs hadden gestaan, vertrokken we rond kwart over zes richting Flevoland. Daar aangekomen laadden we onze spullen uit en konden we kijken naar de Putkapel die het voorprogramma verzorgde. | Om half negen begonnen de buutredens. Dit zijn korte stukjes cabaret, uitgevoerd door mensen die zich daarvoor hebben aangemeld. Wij verzorgden de opkomst van deze mensen en speelden de tijd vol van de wissel van die cabaretstukjes.
Het was een vermoeiende avond omdat we steeds vijf minuten speelden en daarna weer tien minuten pauze hadden.
In de grote pauze speelden we een set van drie kwartier. Het publiek kwam los en dit beloofde veel goeds voor de rest van de avond.
Na de pauze speelden we nog een aantalsets waarna de prijsuitreiking van de buutredens volgde. Na deze prijsuitreiking mochten we zo lang spelen als we wilden.
Het hele repertoire kwam voorbij waarmee tot ongeveer half twee in de nacht zoet waren. Iedereen danste, zong en dronk. Het was een gezellige avond waar het publiek, maar ook zeker wij als Utlopers van hebben genoten.
Na het optreden kregen we nog een hapje en een drankje. Ook kregen we een aantal dames op bezoek die geheel in stijl werden onthaalt en binnen gehouden werden. De rest laat ik maar aan de verbeelding over.
Om half drie zette we de terugreis in naar Sneek.
Het was een mooie avond met veel gelach en muziek. Tegelijkertijd was een zware avond waarop we ons gehele repertoire hebben kunnen testen. En dat is gelukt.
Wij zetten hem weer vast in de agenda: 02-02-2013 in Kraggenburg. Komt u ook?
De gehele avond is vasgelegd door omroep flevoland. Dit is HIER terug te zien. | V. | 16-02-2012 |
|
EO IJsjournaal |  | Komt er een Elfstedentocht of niet? Dat was de vraag die heel Nederland bezig hield. Vanaf zes februari was iedere dag het ijsjournaal te zien de bij de EO die op een luchtige manier het land op de hoogte stelde van de ijsgekte in het land. Daarbij hadden ze een dweilorkest nodig. Immers: schaatsen betekent dweilorkesten. Dweilorkest betekent? Utlopers! | Op dinsdag ochtend werd ik gebeld door de Evangelische Omroep (EO) met de vraag of we die middag wel om half vijf wouden optreden in bij het IJsjournaal in Ankeveen. Dit hield een hoop geregel in. Bellen, sms-en , faxen, whats-appen; alles om de groep zo snel mogelijk compleet te krijgen. Dat lukte. We vertrokken rond de klok van drie uur met elf (voorbode?) Útlopers sterk naar Ankeveen.
Eenmaal aangekomen in het Noord-Hollandse Ankeveen moesten we gelijk onze spullen pakken. De reis liep een klein beetje út dus moesten we al bijna spelen. Na een beker warme chocolademelk en een gevulde koek gingen we los. Het was de bedoeling dat we 45 minuten achterelkaar door speelde. Het idee was om achter het presentatiehok van Thijs van den Brink en Jeroen Snel levendigheid te creëren. En die levendigheid kwam er; het was gezellig met de schaatsers en toeschouwers.
Na de tijd vroegen ze ons nog of we woensdag en donderdag ook konden komen.
Helaas konden we dit niet mogelijk maken. Het was namelijk voor iedereen al lastig genoeg om op de dag zelf nog eens vrij te gaan vragen. Daarom ook aan alle bazen van de Útlopers: BEDANKT!
Tijdens de terugreis mochten we op kosten van de EO nog even uiteten dit hebben we dan ook in ons lievelings restaurant de Mac Donalds gedaan, en het was weer heerlijk.
Al met al hebben we weer een ontzettend leuke dag gehad. Dit hebben we ook mede te danken aan Leo Silvius en Arthur van der Meer die deze middag op het laatste moment bij ons konden invallen. BEDANKT JONGENS!
Wil je de aflevering terug zien klik dan HIER.
Wij speelden in de 2de aflevering op 7 februari. | AH. | 08-02-2012 |
|
Meer Nieuws leest u in het Nieuwsarchief.
|
|
