Er werd gespeeld op drie wedstrijdpodia, waar de blaaskapel twaalf minuten de tijd had om het publiek te vermaken en de jury te overtuigen van haar muzikale kunnen. En dat is ze gelukt.

De Útlopers speelde verrassende nummers, zoals de tune van Studio Sport, waar twee trompettisten door middel van solo’s met elkaar een battle aangingen. Midden in de set zorgde ‘Killing me softly’ voor de nodige rust en gedegenheid, waarna er knallend werd afgesloten met ‘Help’ van The Beatles.

Dit alles resulteerde in een mooie zevende plek en een jury-rapport met prachtige cijfers en commentaren.

Met de juryrapporten gaan de veertien heren het repetitiehok in, want op zondag 10 juni staat de volgende wedstrijd in Bemmel te wachten. Daarnaast wordt er hard gewerkt aan het programma voor de Sneekweek. Het belooft verrassend, gek maar vooral spectaculair te worden.

Onder een waterig zondagmorgenzonnetje vertrokken we rond elf uur richting Lier. Het was een bekende route; de week ervoor legden we bijna dezelfde weg af, toen naar Monpazier.

Na een aantal omleidingen en files kwamen arriveerden we om drie uur. We pakten snel onze spullen en liepen naar het centrum van de stad. Daar zaten de terrassen mooi vol, welke omgeven zijn door mooie kerken en oude gebouwen.

We speelden in totaal vijf sets, waaronder een oude mars met de plaatselijke fanfare. Als afsluitende set speelden we bij cafe Sint Gummarus. Van feest muziek tot gedragen nummers, alles kwam voorbij. Ook speelden we, zo bleek later, ‘seks met die kale’ voor een kale wethouder van Lier. Ik hoop dat hij de Utloper-sticker op z’n knikker kon waarderen.

Na deze set kregen we heerlijke broodjes kaas met rete hete mosterd.

De terugreis verliep relaxt, op een bijna lege tank na. Een van de busjes (we reden met twee) rolde een benzinestation binnen en had nog 0,8 liter in zijn tank. De chauffeur zweette. Het andere busje lachte.

Om elf uur stonden we weer veilig in wel in ons vertrouwde Sneek. Dat 546 jaar geleden stadrechten kreeg.